Kiedy byłam dzieckiem uwielbiałam wszelkie bajki o księżniczkach. 

W końcu ich życie było usłane różami, zero problemów wszystko jak w bajce. Kiedy zostałam żoną i miałam swojego osobistego księcia żyjąc z nim w naszej prywatnej bajce, było jak w bajce "Kopciuszek" czy "Syrenka Ariel". Szczęśliwy happy end na ślubnym kobiercu i żyli długo i szczęśliwie.

Kiedy do mojej roli żony doszła rola mamy wtedy moja bajka nie była już taka różowa jak na ekranie disneyowskich opowieści.
Wtedy to zaczęłam się zastanawiać gdzie jest ciąg dalszy historii księżniczek.

A gdzie ciąża, poród dzieci, a gdzie zmiana pieluch, karmienie,
nieprzespane noce i podkrążone oczy ?

Czy Wy też byłyście ciekawe dalszego ciągu. 

Jeśli tak zapraszam Was na krótką fotolerację ciągu dalszego w okowach codzienności zwanej macierzyństwem, a w roli głównej wystąpią disneyowskie księżniczki zmieniające pieluchy, karmiące...

Zapalenie jamy ustnej inaczej choroba brudnych rąk nie miła , boląca przypadłość, dość często występująca u dzieci.

Nusia zaczęła wysoko gorączkować, gorączka była z nami bez innych objawów trzy kolejne dni. Trzydniówka wykluczona gdyż ją przechodziła, czwartego dnia do gorączki pojawiła się niechęć jedzenia (co w naszym przypadku było podejrzane) pokarmów stałych, ciepłych, jedynie pierś była ok. Podczas jednego z karmień zauważyłam u niej w buźce na wewnętrznej stronie białą plamę podobną do afty, gdy buźkę otworzyłam jej szerzej ku mym oczom ukazał się nie przyjemny widok.
Jej jama ustna była obsiana tymi białymi plamkami cała wewnętrzna strona policzków, warg, języka, były wszędzie.

Niewiele myśląc zadzwoniłam do mamy z pytaniem co to jest bo byłam przerażona, a do tego strasznie nieprzyjemny zapach z ust taki ropny. Mama od razu powiedziała, że jest niemal pewna, że to zapalenie jamy ustnej i bym czym prędzej pędziła do lekarza. Nasza pani doktor diagnozę mojej mamy potwierdziła.

Leczenie antybiotykiem dość długie bo nawet do dwóch tygodni, do tego potwierdziła, że te plamy są bardzo bolące, piekące, Jeśli ktoś z Was miał jedną aftę wie jaki potrafi ból jedna sprawić, a co dopiero kilkadziesiąt takich aft wyobraźcie sobie, że macie w buzi kilkadziesiąt otwartych, sączących się ran i co już boli na samą myśl. Jedzenie tylko chłodne, papki, delikatne, żadne wyraziste smaki, które dodatkowo mogłyby podrażnić buźkę, nic do gryzienia, bo gryzienie jeszcze dodatkowo sprawia ból. Po za antybiotykiem dostałyśmy specjalny robiony preparat do pędzlowania buźki ze środkiem znieczulającym tak by choć na małą chwilę przynieść ulgę. Do tego w pakiecie gorączka, rozdrażnienie.

Ale to nie koniec. Bo na pewnym etapie choroby te paskudne białe plamki zaczynają pękać i z ust idzie krew, czasem ropa widok masakrystyczny, a jaki ból. Na szczęście jest w tym plus, bo to sygnał końca choroby, u nas ozdrowienie po 3 kolejnych dniach nastąpiło.

Pewnie się zastanawiacie skąd się ta przypadłość bierze. 

To proste nasz maluszek bada otaczający świat każdym dostępnym zmysłem w tym dotykiem. Wszystko co bierze do swoich rączek, pakuje do buzi, by jeszcze lepiej poczuć, a najbardziej wrażliwe na dotyk są właśnie wargi i język. A stąd już kroczek do zapalenia. O ile jesteśmy w stanie zapanować nad tym co bierze nasze kilkumiesięczne niemowlę, o tyle sprawa jest trudniejsza w przypadku raczkującego czy chodzącego brzdąca. Tu już nie jesteśmy w stanie wszystkiego odkazić, zdezynfekować, czy zapanować nad tym co w danej chwili jest w buźce maluszka. Dodatkowo jest to okres wyrzynania się ząbków, co sprawia, że dodatkowo podatne są na zakażenia, bo wyrzynający się ząbek to otwarta ranka, do której bakterie z łatwością dotrą.
Podczas chorowania wstrzymać się musimy od całowania naszego maluszka bo jest to bardzo zaraźliwe, dopilnować by rodzeństwo nie jadło, nie piło z tego samego naczynia co chory maluch.
U nas mimo kontroli skończyło się w małym stopniu zakażeniem mamy i starszej siostry obydwie miałyśmy po jednej afcie.




A Wy spotkałyście się z zapaleniem jamy ustnej ?

Miały Wasze pociechy tę nieprzyjemną chorobę ?

Jak sobie radziłyście/radziliście ?

Szczypta o Mnie

Nasza Nusia skończyła 18 miesiąc swojego życia czyli 1,5 roku brzmi dumnie i przerażająco już 1,5 roku niebawem stukną 2 latka kiedy to zleciało ( 17 miesiąc korygowany)
17.03.2015-17.09.2016

• waga na wizycie szczepiennej tj. 07.09 8690 gr
• wzrost mierzona na stojąco przy ścianie wyszło mi 75 cm
• ubranka nosimy w rozmiarze 74 cm i jakieś pojedyncze sztuki 80 cm
• pieluchujemy się wielorazówkami, w żłobku też
• karmimy się piersią ok 3-4 karmień, jedno karmienie nam wypadło w południe kiedy to mama jest w pracy 
• nocne przesypiamy z różnym skutkiem są wybudzenia, są wczesne pobudki, ale zdarza się spanie dłuższe choć teraz kiedy mama wróciła do pracy, a Nusia do żłobka to czy śpi czy nie budzić dziecko trzeba 
• mamy jedną drzemkę w dzień ok 2 godzin niebawem będzie próba podjęta spania w żłobku
• problem z usypianiem wciąż obecny, zasypia przy piersi w naszym łóżku, po jakimś czasie ją przenosimy do jej łóżeczka efekt jest taki, że czasem się obudzi, a czasem smacznie śpi
• mamy na powierzchni 4 nowe zęby ( górna prawa czwórka i dolna prawa czwórka pojawiły się w sierpniu, a tydzień temu pojawiły się dolne trójki, brakuje nam 6 zębów do kompletu)

 Umiejętności 18 miesiąca:

• straszna z niej przylepa i zazdrośnica ciocie ze żłobka mówią, że chce być na rączkach, kolankach, a kiedy to inne dziecko jest u cioci to pcha się no bo jak to ona ma być na kolanach odkąd poszła do żłobka po powrocie do domu mały przylepiec trzyma się kurczowo maminej nogi i nie ma mowy bym w spokoju mogła iść do toalety
• mowa jak by posunęła się na przód dużo gada po swojemu, bardzo dużo rozumie, kiedy daję jej papierek by wyrzuciła do kosza wie co ma z nim robić, kiedy wychodzimy z domu przynosi buty by założyć na nogi tak samo dba o stopy w domu pantofle muszą być
• gdy głód ją dopada maszeruje po śliniak i prosi by go założyć, z założonym śliniakiem ładuje się na krzesło przy stole siada i czeka na jedzenie
• Po za umiejętnością rozdawania buziaków potrafi ukochać, owija wtedy te maleńkie rączki wokół szyi

W swoim 18 miesiącu życia byłam:

• na wakacjach Węgry
• w żłobku
• u lekarza rehabilitanta
• na szczepieniu
• na działce u dziadków
• często z babcią podróżowała tramwajem do żłobka

Po wizycie u rehabilitanta, lekarz zadowolony z rozwoju Nusi, podkreśla, że jest drobna, ale skwitował, że mama też w koszykówkę nie grała :) Ze swoimi umiejętnościami nie jest z wiekiem metrykalnym, ale te nie dociągnięcia powinny ok 2 roku życia się zatrzeć. Mimo wszystko podkreślił lekarz, że ze względu, ze to wcześniak będziemy się co jakiś czas widywać.

Szczypta o Mnie

Węgry państwo w Europie Środkowej bez dostępu do morza, za to z unikalnym największym jeziorem błotnym w Europie Środkowej zwanym Balaton i bogactwem wód termalnych.

To właśnie Węgry i Balaton stały się naszym przystankiem na wakacyjny odpoczynek.

Bo bliska odległość od PL podróż zajęła nam niecałe 10 godzin, którą po za kierowcą tatą w całości reszta podróżujących przespała, bo Węgry słyną też z winnic i chcieliśmy o tym przekonać nasze kubki smakowe, bo chcieliśmy spróbować langosza (głównymi składnikami ciasta są mąka pszenna, drożdże, gotowane utłuczone ziemniaki, mleko, cukier, sól i olej. Przed smażeniem na głębokim oleju ciasto jest formowane w płaskie placki o średnicy kilku-kilkunastu centymetrów. Langosze jada się najczęściej z czosnkiem bądź masłem czosnkowym, a także śmietaną i cukrem, startym serem żółtym, szynką lub jeszcze innymi dodatkami. źródło ).

Chciał nie chciał nastał 1 września, a wraz z nim zmiany, zmiany, zmiany. Lulcia wróciła do swojego ukochanego przedszkola, a nasza Calineczka postawiła swoje pierwsze kroki w progach dobrze nam znanego żłobka. Mama natomiast pomału szykuje się do pracy 5.09 zaczynam.

A jak było w żłobku, a więc straty w ludziach są. Nasza Nusia została ugryziona przez kolegę z grupy. Ugryzienie jest tuż pod oczkiem na lewym policzku, oj będzie siniak. Panie przeprosiły i tłumaczyły się tym, że dopiero poznają dzieci i na tego chłopca zwrócą szczególną uwagę. Szczęście w nie szczęściu, że na ugryzieniu się skończyło, ale nie za fajny start. Panie w żłobku przywitały i pożegnały nas z uśmiechem na twarzy i miłym akcentem było to, że pamiętały mnie, że jestem mamą Lulci mimo, że Lulcia pod ich skrzydłami nie była (była w grupie wyżej).
Łzy były za równo Nusiowe jak i matczyne. I chyba z naszej dwójki to Nusia była bardziej dzielna niż ja. Mimo, że znam to od kuchni bo w końcu edukację żłobkową zaczynam nie po raz pierwszy to serce się kroi i łzy same wypełniają oczy gdy patrze na tę naszą odrobinkę, a na tle grupy jest najmniejsza. Ale co  nas nie zabije to nas wzmocni. Zaufanie do placówki mam pełne w końcu z Lulcią spędziłyśmy tam 3 lata to największe obawy to te związane z chorobami. Lulcia była dzieckiem urodzonym o czasie a kaliber chorób jakie przeszła w żłobku był niczym karabin maszynowy. Boje się jak będzie w jej przypadku i już na samą myśl ciarki mi po ciele przechodzą, bo w głowie zaraz roi się od najgorszych scenariuszy jak pobyt w szpitalu. Z jedzeniem panie oczywiście problemu nie miały, do stołu pomaszerowała sama i obiadek zjadła jako pierwsza czując mały niedosyt po sali wodziła za dokładką. Co by panie nie miały tak łatwo i przyjemnie była 2 więc musiały się na dzień dobry zmierzyć z ostrym kalibrem w wielorazówce, ale dały radę, jedna z pań jest położną więc był to dla niej pryszcz.Nie myślcie, że Nusia cały czas płakała było też zwiedzanie i zaglądanie w mysią dziurę, wdrapywanie się na najwyższe z możliwych punktów w sali żłobkowej jednym słowem wszędzie jej było pełno. I tak minęły te strasznie długie 2 godziny. Jutro powtórka. Trzymajcie kciuki za nas !

Szczypta o Mnie